آخرین روز سال 86 وقتی از اسی یکی از بهترین دوستانم جدا شدم با هم 6 آرزو کردیم... هر کدام سه آرزو...
بر سر اولین آرزو دعوایمان شد چون هر دو آرزوی آزادی را داشتیم...
آرزوی دوم نیز برای آزادی دوستان دربندمان به آسمان فرستاده شد...
آرزوی سوم را نیز به دغدغه های زندگی خصوصیمان صرف کردیم...
اما آنچه مرا بر آن داشت تا این سطور را بنویسم این بود که هنگام این آرزوها در حقیقت آرزوی اصلی ما این بود که
سال 87 سالی باشد شاید بهتر از سال 86 که براستی بسیار سخت بر ما گذشت...
پروژه نشریات موهن کمرمان را شکست...
دانشگاه تا خرخره فشار را افزایش داد...
دوستانمان راهی زندان شدند...
و بعد از آن نوبت به خودمان رسید...
و آنروز من و اسی مانده بودیم و پایان سالی سخت که در آن سال سالها پیر شدیم و آمال و آرزوهایی که برای سال نو داشتیم...

اما 87 چنان محکم در همان ابتدای سال جای پایش را سفت کرد که دیگر جرئت انتظار سال خوبی را هم نداشته باشیم...
هنوز فروردین بود که به دادگاه احضار شدم و حکم حبس دریافت کردم...

همان اول سال بود که باز و اینبار نمی دانم برای چندمین بار به کمیته انضباطی احضار شدم...

همان اول سال بود که دیگر دوستانمان نیز هر یک یا به دادگاه رفتند و یا کمیته اضباطی...

و هنوز نیز اول سال است که سجاد به دو ترم تعلیق دیگر محکو شده است...

نمی دانم این سال اگر به انتها برسد چند تن از دوستانم هنوز آزادند...

چند تن هنوز مشغول به تحصیل...

و یا چه بر سرمان می آید...

حتی می ترسم برای احمد آرزوی آزادی کنم...

مدتی بود که فراموش کرده بودم که وبلاگی ثبت کرده ام و با خود قرار گذاشته بودم که یادداشتهای شخصی ام را در آن بنویسم. برحسب اتفاق دوباره وبلاگم را دیدم...
باز هم آمدم تا بنویسم...
هنوز نیز احمد آزاد نشده است...
و هنوز.........

باز هم آمدم تا بنویسم، اما اینبار با دلی پرتر، نگاهی تازه و البته وقتی آزادتر...

باز هم آمدم تا یاریم کنید.................